Afgelopen zaterdag was het werkelijk een prachtige dag, het leek wel zomer, verwarring alom. Gaat het met de Global warming nu al zxc3xb3 hard dat de lente een overgeslagen seizoen wordt? Hier, in het dorp, was er voorjaars boeken en prullaria markt onder een haast Provenciaals zonnetje, het was een drukte van belang. Ik liep op weg naar de plaatselijke ijzerwarenwinkel langs de kramen, niet voorbereid op zoveel drukte, en al helemaal niet op zulk weer. Met een (te) warm vest en (te) dikke laarzen, stiefelde ik tussen flanerende dames in zomerjurkjes en kortgebroekte heren met krijtwitte benen. Gelukkig had ik wel gekozen voor een zomerse hoed (mijn van Gogh) zodat ik niet al te zeer op viel. Had ik mij dan zxc3xb3 verkeken op de temperatuur, of waren mijn dorpsgenoten plots bevangen door zomerzin? 

Er is volgens mij niet echt een harde landelijke datum vast gesteld voor "rokjesdag", volgens mij is dat volstrekt willekeurig, afhankelijk van de voorjaarstemperatuur en het daar uit volgende collectieve gedrag van de vaderlandse vrouwen, zoiets als een vogeltrek … je weet nooit te voren wanneer het plaats zal vinden, maar ineens vliegen op een herfstdag alle vogels op om zuidwaarts te trekken. Zo ook verschijnen er plots, zonder vooraankondiging de prachtigste opwaaiende creaties op straat als de zon er op een voorjaarsdag zin in heeft. Rokjesdag is een bedenksel van Martin Bril, mijn favoriete alledagswaarneemschrijver, en verdomd hij kreeg het voor elkaar dat zijn waarneembedenksel inmiddels een begrip geworden is waar niemand meer omheen kan. 

 
Zo werd het plots nog onverwacht genieten op een zonovergoten dorpse dag. Je kent mij; op zulke momenten prijs ik mij buitengewoon gelukkig dat ik niet blind ben. Ik verzwik mijn ogen met enige regelmaat zonder blikken of blozen. Want laten we eerlijk zijn, de vrouwelijke Homo Sapiens laat zich graag bewonderen (de mens is niet anders dan de dieren) , en ik heb geen enkel bezwaar. 

 
Niet om het xc3xa9xc3xa9n of ander, ik zie dit nog steeds liever dan mijn vader in zijn zondagse pak, hoe mooi hem dat ook stond. Mijn vader was beslist een charmante verschijning, maar ik had al vlot door dat mijn interesses verder gingen dan zijn zorvuldig gekozen kostuums. Overigens was het zxc3xb3 warm dat zelfs de nonnen uit het plaatselijke klooster zich welhaast wulps op straat vertoonden … bliksems nog aan toe … blootsvoets … schokkend. Gelukkig de rokjes nog op fatsoenlijke lengte!

Het hierboven aangehaalde boek van Martin Bril is overigens niet het enige dat hij schreef, de man was buitengewoon productief. Ik hoop ooit nog eens dat al zijn boek en collumn schrijfsels in xc3xa9xc3xa9n dikke pil gebundeld worden, de Volkskrant zou mij daar, en vele andere lezers, een geweldig plezier mee doen. Zelf loop ik met wat plannen rond om, wanneer ik terug treed uit het betaalde werkzame leven, mijn eigen schrijfsels eens kritisch te bundelen en mij aan te sluiten in de rij der amateur schrijfselaren. Niet direct met het idee om het ooit uit te geven, maar meer om mijn nazaten te laten lezen hoe wonderlijk het leven van alle dag kan zijn, een tijdsbeeld wellicht waar smakelijk om gelachen kan worden.

De afgelopen jaren heb ik (te) veel iekeltjes geproduceert waar ik zin en onzin deelde met een tamelijk selecte lezerskring. Ik deed dit soms te risicoloos, te openhartig, te optimistisch. Tijdens de door mijzelf ingelaste stilte op het Weblog gingen de verhalen gewoon nog steeds door, niet door mij geschreven of bedacht. Sommigen menen "mijn boek" inmiddels beter te kunnen lezen dan ik zelf, verbazingwekkend, niet altijd even aangenaam. Ik weet het, ik heb het wellicht over mijzelf afgeroepen door nxc3xa9t iets te openhartig te zijn … "eigen schuld, dikke bult" … net wat je zegt!
Ach, ik weet het … als het nieuws even uit de lucht is ontstaat er accuut ruimte voor vrije interpretatie, niets menselijks is mij vreemd. Hoe eenvoudig lijkt het niet … lezen in het boek van de ander. Maar hoe lastig is het meestal om de werkelijke inhoud van het boek te kennen. 

Ik schrijf desondanks (voorlopig) nog door, mijn inhoud zal altijd anders zijn dan de interpretatie van de lezer die op zoek is naar zijn/haar versie van het "verhaal". Het dillemma van elke schrijver vrees ik … en juist daarom heb ik zo'n bewondering voor Martin Bril … hij schreef (voor zover ik dat beoordelen kan) zonder schaamte … zelfs over zijn ziek zijn en de naderende dood. Ik heb de indruk dat hij de kunst verstond over grenzen van menselijk falen heen te zien. Ik heb nog een hoop te leren ….

Groets, @rt