Wat een weekend … zoveel zon, zoveel zin in zomeren, zoveel zelf.
De afgelopen dagen heb ik het gevoel weer  eens even helemaal thuis gekomen te zijn in mijzelf. Alle kille kou van de afgelopen winter lijkt uit de natuur verbannen en van mij afgevallen. Ik weet het nu zeker, ik ben een zomermens. O zeker, de winter heeft prachtige verschijningsvormen, de verstilde wereld waar je zo rustig van kunt worden. De adem die je mond verlaat als witte wolken uit je longen, de ijzige eenzaamheid van stijf bevroren bomen … het is het jaargetij van introspectie, in je zelf gekeerd zijn, zo je wilt. 

Hoe anders is het als de zon de wereld verwarmd en tot leven brengt.